ხე­ლი­სუფ­ლე­ბის ფრთხი­ლი პო­ლი­ტი­კა კითხვის ნიშ­ნებს და რა­დი­კა­ლუ­რი ოპ­ოზ­იცი­ის აღ­შფო­თე­ბებ­საც კი იწ­ვევს. სა­ერ­თა­შო­რი­სო ას­პა­რეზ­ზე უკ­რა­ინ­ის­ად­მი სრუ­ლი მხარ­და­ჭე­რის ნა­ბი­ჯებს აკ­ნი­ნებს ხოლ­მე ხე­ლი­სუფ­ლე­ბის რი­ტო­რი­კა. ბევ­რს აინ­ტე­რე­სებს სა­ზო­გა­დო­ებ­ის უმ­რავ­ლე­სო­ბა, სა­ბო­ლოო ჯამ­ში, ემ­ხრო­ბა თუ არა „ქარ­თუ­ლი „ოც­ნე­ბის” პო­ლი­ტი­კას რუ­სეთ­თან მი­მარ­თე­ბა­ში. ამ მი­მარ­თუ­ლე­ბით ჩა­ტა­რე­ბუ­ლი „გორ­ბის” კვლე­ვა რე­ალ­ურ სუ­რათს გა­მოკ­ვეთს თუ არა, მა­ინც სა­კითხა­ვია.

რა პო­ზი­ცია აქ­ვს აკ­ად­ემი­ურ სა­ზო­გა­დო­ებ­ას? გვე­სა­უბ­რე­ბა პრო­ფე­სო­რი ავ­თან­დილ არ­აბ­ული:

„რუ­სე­თის წი­ნა­აღ­მდეგ სა­ქარ­თვე­ლოს მხრი­დან სან­ქცი­ებ­ის მი­ერ­თე­ბა­ზე და­უს­რუ­ლე­ბელ­მა უკ­მა­ყო­ფი­ლე­ბამ გა­მახ­სე­ნა ერ­ოვ­ნუ­ლი მოძ­რა­ობ­ის დრო­ინ­დე­ლი ენ­თუ­ზი­აზ­მი, რო­ცა ვი­ძახ­დით — სამ­ტრე­დი­აში ბლო­კა­დას გა­მო­ვუცხა­დებთ რუ­სეთ­სთქო. მა­შინ გა­დავ­კე­ტეთ რკი­ნიგ­ზა, რომ ბლო­კა­და გა­მოგ­ვეცხა­დე­ბი­ნა. რუ­სეთს არ­აფ­ერი დაკ­ლე­ბია ამ­ით, მაგ­რამ ჩვენ, ბუ­ნებ­რი­ვია, დაგ­ვაკ­ლდა. ჩვენ ის­ეთ რა­მეს ვერ გა­ვა­კე­თებთ, რაც რუ­სეთს და­აზ­არ­ალ­ებს და ჩვენ კი — არა. ჩვენ, თა­ვი­სე­ბუ­რად, სან­ქცი­ებს უკ­ვე შე­ერ­თე­ბუ­ლი ვართ კი­დეც და ეს მა­ნამ­დე გა­ვა­კე­თეთ, სა­ნამ მსოფ­ლიო იზ­ამ­და ამ­ას — ჩვენ რუ­სეთ­თან, ფაქ­ტობ­რი­ვად, ყვე­ლა­ნა­ირი ურ­თი­ერ­თო­ბა გავ­წყვი­ტეთ. ერ­თა­დერ­თი, კერ­ძო ხა­ზით არ­სე­ბობს სა­ვაჭ­რო ურ­თი­ერ­თო­ბა. გა­უგ­ონ­არი ამ­ბა­ვია… მა­გა­ლი­თად ავ­იღ­ოთ სომ­ხეთ-აზ­ერ­ბა­იჯ­ან­ის კონ­ფლიქ­ტი. ორი თვე არ იყო გა­სუ­ლი, რომ სომ­ხეთ­მა დიპ­ლო­მა­ტი­ური ურ­თი­ერ­თო­ბე­ბი და­ამ­ყა­რა თურ­ქეთ­თა­ნაც კი. აი, ეს რომ გვქო­ნო­და ჩვენ, შეგ­ვეძ­ლე­ბო­და, რომ გაგ­ვეწყვი­ტა ურ­თი­ერ­თო­ბა რუ­სეთ­თან. დღეს კი მე­ტი რა შეგ­ვიძ­ლია, რა უნ­და მოს­თხო­ვო ხე­ლი­სუფ­ლე­ბას? ვფიქ­რობ, რომ ხე­ლი­სუფ­ლე­ბა, ამ შემ­თხვე­ვა­ში, იქ­ცე­ვა რა­ცი­ონ­ალ­ურ­ად და გო­ნივ­რუ­ლად, ის­ეთ გა­დაწყვე­ტი­ლე­ბებს იღ­ებს, რომ­ლე­ბიც, ერ­თის მხრივ, უკ­რა­ინ­ის­ად­მი აქ­ტი­ურ თა­ნად­გო­მას გა­მო­ხა­ტავს სა­ერ­თა­შო­რი­სო ას­პა­რეზ­ზე, მე­ორ­ეს მხრივ, საფ­რთხე­ებ­ის შემ­ცი­რე­ბის­თვის არ­ის მი­მარ­თუ­ლი. ჩვენ იმ­დე­ნად ვართ და­ზა­რა­ლე­ბულ­ნი, რომ და­მა­ტე­ბი­თი აქ­ტი­ვო­ბე­ბით რის­კე­ბის გაზ­რდა არ შე­იძ­ლე­ბა”, — ამ­ბობს პრო­ფე­სო­რი ავ­თან­დილ არ­აბ­ული.


და­ბობ­მვის
ში­შით ნა­ტოს­კენ სწრაფ­ვას ხომ არ შე­ვა­ნე­ლებთ?

„ერ­თი რამ ვი­ცი, რომ ამ ის­ტო­რი­ულ ეტ­აპ­ზე და ჩვენს პი­რო­ბებ­ში, ამ და­ზა­რა­ლე­ბუ­ლი ქვეყ­ნის პი­რო­ბებ­ში, ჩვენ უნ­და გა­მო­ვი­ყე­ნოთ ყვე­ლა ურ­თი­ერ­თო­ბა და პო­ზი­ცია, რაც არ­გებს ჩვენს ქვე­ყა­ნას. კარ­გად ვხე­დავთ, რომ ნა­ტოს­თან პარ­ტნი­ორ­ობ­ამ შეგ­ვაძ­ლე­ბი­ნა, რომ, ფაქ­ტობ­რი­ვად, გა­ნად­გუ­რე­ბუ­ლი თავ­დაც­ვის სის­ტე­მა რა­ღაც ფორ­მით ფეხ­ზე დაგ­ვე­ყე­ნე­ბი­ნა (სამ­ხედ­რო სა­კითხია ეს, გა­დაიარაღება თუ მომ­ზა­დე­ბა). ამ პარ­ტნი­ორ­ობ­ამ სა­შუ­ალ­ება მოგ­ვცა, რომ ჩვე­ნი ჯა­რის­კა­ცე­ბის თავ­სე­ბა­დო­ბა ყო­ფი­ლი­ყო ნა­ტოს სტან­დარ­ტებ­თან. ეს ძა­ლი­ან მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნია და ამ­აზე უარი არ უნ­და ვთქვათ. ეს ორი­ენ­ტა­ცია კრი­ტი­კას არ ექ­ვემ­დე­ბა­რე­ბა”, — აცხა­დებს ავ­თო არ­აბ­ული.


პრო­რუ­სუ­ლო­ბის
იმ­იჯი და მი­სი რე­ალ­ური წარ­მო­მავ­ლო­ბა

„ამ თე­მას ყვე­ლა­ზე მე­ტად ის იყ­ენ­ებს, ვინც თვი­თო­ნაა პრო­რუ­სი და თა­ვი­სი მოქ­მე­დე­ბით ამ­ტკი­ცებს ამ­ას (არა მარ­ტო დღე­ვან­დელ ვი­თა­რე­ბა­ში, თუმ­ცა დღეს — გან­სა­კუთ­რე­ბით). ის, ვინც მოვ­ლე­ნე­ბის პრო­ვო­ცი­რე­ბას ცდი­ლობს, ვინც დე­მა­გო­გი­ას მი­მარ­თავს, ვინც რუ­სე­თის თე­მით მა­ნი­პუ­ლი­რებს, პირ­ველ რიგ­ში, იმ­ათ­ში და იმ პო­ლი­ტი­კო­სებ­ში უნ­და შე­ვი­ტა­ნოთ ეჭ­ვი. ამ­ას გა­მოც­დი­ლე­ბა მა­ლა­პა­რა­კებს. კა­გე­ბე სწო­რედ ამ პრინ­ცი­პით მუ­შა­ობ­და და მე კარ­გად ვიც­ნობ ამ მე­თო­დებს. ის იწყებ­და შენ­თან ლა­პა­რაკს ერ­ოვ­ნულ-პატ­რი­ოტ­ულ თე­მა­ზე და რომ და­გე­ლა­პა­რა­კე­ბო­და, ის­ეთ ად­ამი­ანს დას­დებ­და ბრალს პრო­რუ­სუ­ლო­ბა­ში თუ კო­მუ­ნის­ტურ მენ­ტა­ლი­ტეტ­ში, რო­მე­ლიც სპე­ტა­კი იყო ამ თვალ­საზ­რი­სით. ამ­იტ­ომ სა­ეჭ­ვო ად­ამი­ან­ები ის­ინი არი­ან, ვინც წყალს ამ­ღვრევს რუ­სე­თის თე­მით. ხე­ლი­სუფ­ლე­ბა­ში, ვინც არი­ან ლი­დე­რე­ბი (კონ­კრე­ტულ პი­როვ­ნე­ბებს არ და­ვა­სა­ხე­ლებ), არ­ავ­ინ არაა შემ­ჩნე­ული რუ­სეთ­თან ურ­თი­ერ­თო­ბებ­ში, არ აქ­ვთ ას­ეთი ბი­ოგ­რა­ფია”, — ამ­ბობს პრო­ფე­სო­რი.


რა­ტომ
ცდი­ლო­ბენ 400 ლა­რი­ანი ხელ­ფა­სის მქო­ნე მეც­ნი­ერ­ები
ხე­ლი­სუფ­ლე­ბას გა­უგ­ონ და არა უმ­ტრონ?

„ამ თვალ­საზ­რი­სით ჩვე­ნი სა­ზო­გა­დო­ებ­ის ზო­გად და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბას უნ­და და­ვაკ­ვირ­დეთ. მეც­ნი­ერ­ებ­იც ჩვე­ნი სა­ზო­გა­დო­ებ­ის ნა­წი­ლია. ამ­დე­ნი წლის გან­მავ­ლო­ბა­ში, ამ შე­ჭირ­ვე­ბის, უმ­უშ­ევ­რო­ბის, ყვე­ლა­ნა­ირი გა­ჭირ­ვე­ბის ფონ­ზე, ჩვე­ნი სა­ზო­გა­დო­ება არ­ას­ოდ­ეს არ აყ­ენ­ებს წი­ნა პლან­ზე სო­ცი­ალ­ურ პრობ­ლე­მებს. შეგ­ნე­ბუ­ლად არ გა­მო­დის — გა­ნა არ სტკი­ვა, გა­ნა არ შია და ცი­ვა?! მაგ­რამ, რო­გორც კი და­უძ­ახ­ებ­ენ ერ­ოვ­ნულ სა­კითხზე, იმ წუთ­ში გა­ივ­სე­ბა ხოლ­მე რუს­თა­ვე­ლი. რა­ტომ? იმ­იტ­ომ, რომ ჩვენ­მა სა­ზო­გა­დო­ებ­ამ იც­ის, რომ სო­ცი­ალ­ურ­მა სა­კითხმა შე­იძ­ლე­ბა და­აზი­ან­ოს ერ­ოვ­ნუ­ლი სა­კითხი. სწო­რედ ამ შეგ­ნე­ბა­ზე დგას მეც­ნი­ერ­ებ­ის პო­ზი­ცია, მი­უხ­ედ­ავ­ად იმ­ისა, რომ დღეს მეც­ნი­ერ­ებ­ზე და­ბა­ლი სო­ცი­ალ­ური ჯგუ­ფი არ არ­სე­ბობს ამ თვალ­საზ­რი­სით. მეც­ნი­ერ­ება, ფაქ­ტობ­რი­ვად, და­იშ­ალა, სის­ტე­მა და­ინ­გრა, მაგ­რამ მეც­ნი­ერი მა­ინც ცდი­ლობს გა­იგ­ოს ეს ვი­თა­რე­ბა და არ აპ­რო­ტეს­ტებს. ამ­ის მი­ზე­ზი არ­ის ის, რომ მას ის შეგ­ნე­ბა აქ­ვს, რომ ჯერ სა­ხელ­მწი­ფო ინ­ტე­რე­სია გან­სა­ხორ­ცი­ელ­ებ­ელი და მე­რე ყვე­ლა­ფერს მი­ეხ­ედ­ება”, — აცხა­დებს ავ­თან­დილ არ­აბ­ული.