რა­ულ ჩი­ლა­ჩა­ვა, რო­მე­ლიც გახ­ლავთ სა­ქარ­თვე­ლოს ერ­ოვ­ნულ მეც­ნი­ერ­ებ­ათა აკ­ად­ემი­ის უცხო­ელი წევ­რი, ლატ­ვი­ის მეც­ნი­ერ­ებ­ათა აკ­ად­ემი­ის სა­პა­ტიო წევ­რი, ფი­ლო­ლო­გი­ის მეც­ნი­ერ­ებ­ათა დოქ­ტო­რი, პრო­ფე­სო­რი, უკ­რა­ინ­ის ხე­ლოვ­ნე­ბის დამ­სა­ხუ­რე­ბუ­ლი მოღ­ვა­წე, უკ­რა­ინ­ის სა­ხალ­ხო პო­ეტი, უკ­რა­ინ­ის სა­გან­გე­ბო და სრუ­ლუფ­ლე­ბი­ანი ელ­ჩი (ყო­ფი­ლი), 13 მარ­ტს, ღა­მით გა­მოფ­რინ­და ვარ­შა­ვი­დან და 14 მარ­ტს დი­ლით უკ­ვე თბი­ლი­სის აერ­ოპ­ორ­ტში იყო.

რა­ულ ჩი­ლა­ჩა­ვა პრე­ზი­დენტ სა­ლო­მე ზუ­რა­ბიშ­ვილ­თან სა­სი­ამ­ოვ­ნო სა­კითხთან და­კავ­შრე­ბით არ­ის 21 მარ­ტის­თვის და­ბა­რე­ბუ­ლი. შარ­შან, დე­კემ­ბერ­ში, მას მი­ენ­იჭა რუს­თა­ვე­ლის პრე­მია, რომ­ლის მი­სა­ღე­ბა­დაც მა­შინ ვერ ჩა­მო­ვი­და, რად­გან სა­ავ­ად­მყო­ფო­ში იწ­ვა. პრე­ზი­დენტ სა­ლო­მე ზუ­რა­ბიშ­ვილს სურს — ეს პრე­მია ახ­ლა გა­დას­ცეს მას.

რა­ულ ჩი­ლა­ჩა­ვა უკ­რა­ინ­აში თბი­ლი­სის სა­ხელ­მწი­ფო უნ­ივ­ერ­სი­ტეტ­მა მი­ავ­ლი­ნა უკ­რა­ინ­ული ენ­ისა და ლი­ტე­რა­ტუ­რის შე­სას­წავ­ლად 1967 წლის ოქ­ტომ­ბერ­ში. მას შემ­დეგ იგი უკ­რა­ინ­აში ცხო­ვობ­და და დღეს დევ­ნი­ლად დაბ­რუნ­და სა­ქარ­თვე­ლო­ში.

 

 სცე­ნა­რის ას­ეთი გან­ვი­თა­რე­ბის შე­სა­ხებ არ­ავ­ინ იც­ოდა, ალ­ბათ, გარ­და პუ­ტი­ნი­სა

„ომი რომ და­იწყო, კი­ევ­ში ვი­ყა­ვი. მო­ულ­ოდ­ნე­ლად მოხ­და ყვე­ლა­ფე­რი, მე­ძი­ნა, დი­ლის 4 სა­ათ­ზე და­იწყო და უკ­ვე ჩა­ირ­თო რა­დიო სი­რე­ნე­ბი და გა­მოცხად­და, რომ უკ­რა­ინ­ას თავს და­ეს­ხა რუ­სე­თი. ეს იყო აბ­სო­ლუ­ტუ­რი მო­ულ­ოდ­ნე­ლო­ბა და შო­კი. ჩვენ ვე­ლო­დით ომს, ვე­ლო­დით ლო­კა­ლურს, ვე­ლო­დით, უკ­ეთ­ეს შემ­თხვე­ვა­ში (თუ შე­იძ­ლე­ბა ასე ით­ქვას), დონ­ბას­ში რუ­სულ შე­ტე­ვას და, უარ­ეს შემ­თხვე­ვა­ში, აღ­მო­სავ­ლეთ უკ­რა­ინ­აში. მაგ­რამ, თუ ეს შე­ტე­ვა პირ­და­პირ და­იწყე­ბო­და ყვე­ლა მხრი­დან და პირ­და­პირ კი­ევს და­ბომ­ბავ­დნენ, სცე­ნა­რის ას­ეთი გან­ვი­თა­რე­ბის შე­სა­ხებ არ­ავ­ინ იც­ოდა, ალ­ბათ, გარ­და პუ­ტი­ნი­სა”, — ამ­ბობს უკ­რა­ინ­იდ­ან ჩა­მო­სუ­ლი რა­ულ ჩი­ლა­ჩა­ვა.
კითხვა­ზე — რამ­დე­ნი ხანს აპ­ირ­ებთ სა­ქარ­თვე­ლო­ში დარ­ჩე­ნას? — რა­ულ ჩი­ლა­ჩა­ვა გვპა­სუ­ხობს: „მე სა­ერ­თოდ ვა­პი­რებ­დი სა­ქარ­თვე­ლო­ში დაბ­რუ­ნე­ბას, მაგ­რამ არ მინ­დო­და — ეს დაბ­რუ­ნე­ბა მომ­ხდა­რი­ყო ას­ეთი ფორ­მით. დავ­რჩე­ბი მა­ნამ, სა­ნამ სი­ტუ­აცია არ გა­ირ­კვე­ვა, და­ლაგ­დე­ბა. მე კი­ევ­ში დავ­ტო­ვე აბ­სო­ლუ­ტუ­რად ყვე­ლა­ფე­რი, რაც ტან­ზე მეც­ვა, იმ­ით წა­მო­ვე­დი და ერთ პა­ტა­რა ჩან­თა­ში, რაც ხელ­ში მომ­ხვდა, ჩავ­ყა­რე ყვე­ლა­ფე­რი და წა­მო­ვი­ღე; დავ­კე­ტე ბი­ნა, არც ვი­ცი დამ­ხვდე­ბა თუ არა. მე­ტი მე მა­ინც არ­აფ­ერი მაქ­ვს, ჩე­მი ბიბ­ლი­ოთ­ეკა იქ არ­ის. რო­გორც კი კი­ევ­ში ცხოვ­რე­ბა შე­საძ­ლე­ბე­ლი გახ­დე­ბა, დავ­ბრუნ­დე­ბი, რა თქმა უნ­და. თბი­ლის­ში ბი­ნა მაქ­ვს და ახ­ლა ჩა­მო­ვე­დი ჩემს უმ­ცროს ვაჟ­თან და საყ­ვა­რელ ძაღ­ლთან ერ­თად”, — ამ­ბობს რა­ულ ჩი­ლა­ჩა­ვა.

 

რა კავ­ში­რი ჰქონ­და რა­ულ ჩი­ლა­ჩა­ვას სა­ქარ­თვე­ლოს­თან?

„სა­ნამ საბ­ჭო­თა კავ­ში­რი და­ინ­გრე­ოდა, სა­ერ­თოდ, ხან აქ ვი­ყა­ვი და ხან უკ­რა­ინ­აში. მა­შინ არც მი­მოს­ვლა იყო ძნე­ლი, არც ძვი­რი ღირ­და, პრინ­ციპ­ში, მგზავ­რო­ბა, საქ­მე­ებ­იც ძა­ლი­ან ხში­რად მქონ­და სა­ქარ­თვე­ლო­ში, რად­გან, ჯერ ერ­თი, მთე­ლი ჩე­მი ოჯ­ახი, მშობ­ლე­ბი, და-ძმა ყვე­ლა ცოცხა­ლი იყო და მათ­თან ძა­ლი­ან ახ­ლო ურ­თი­ერ­თო­ბა, რა თქმა უნ­და, მქონ­და. მე­ორე — ყვე­ლა ჩე­მი წიგ­ნი სა­ქარ­თვე­ლო­ში გა­მო­დი­ოდა, ქარ­თულ პრე­სა­ში ვი­ბეჭ­დე­ბო­დი, მა­შინ არ იყო არც ინ­ტერ­ნე­ტი და არც სხვა კო­მუ­ნი­კა­ცი­ის სა­შუ­ალ­ება, რომ დის­ტან­ცი­ურ­ად ეს მე­კე­თე­ბი­ნა, ამ­იტ­ომ ხში­რად აქ მი­წევ­და ყოფ­ნა, სა­ნამ ჩე­მი წიგ­ნე­ბი მზად­დე­ბო­და, იბ­ეჭ­დე­ბო­და. რაც საბ­ჭო­თა კავ­ში­რი და­ინ­გრა და ჩვე­ნი ქვეყ­ნე­ბი და­მო­უკ­იდ­ებ­ელი გახ­და, მი­მოს­ვლა უფ­რო რთუ­ლი გახ­და. ამ­ას და­ემ­ატა სი­ტუ­აცია სა­ქარ­თვე­ლო­ში. ძნე­ლი იყო მა­შინ, მო­გეხ­სე­ნე­ბათ, ყვე­ლა­ფე­რი — სა­მო­ქა­ლა­ქო ომი იყო, ნგრე­ვა. შემ­დეგ პა­რა­ლე­ლუ­რად მე გავ­ხდი უკ­რა­ინ­ის (უკ­ვე და­მო­უკ­იდ­ებ­ელ სა­ხელ­მწი­ფო­ში) მი­ნის­ტრის მო­ად­გი­ლე და არ მქონ­და სა­შუ­ალ­ება იმ­ისა, რომ ხში­რად ჩა­მოვ­სუ­ლი­ყა­ვი სამ­შობ­ლო­ში”, — ამ­ბობს რა­ულ ჩი­ლა­ჩა­ვა.